. beste Heren Contrabas
U behoort vooreerst te weten dat de contrabas, de grootste en meteen ook het laagst klinkende instrument is van de familie der strijkinstrumenten. Dat brengt met zich mee dat u, wanneer u zichzelf van haar naam bedient, hoort te weten dat u de laagste tonen speelt, en slechts zelden een solo hoort te spelen. De bas draagt, de bas geeft het ritme waar percussie afwezig is en hoort de rest van de familie te ondersteunen, richting te geven zonder het voorplan op te eisen. Dit alles om de gehele familie samen te brengen tot waar het einde luisterrijk de stilte omarmt.
Welnu, kan ik zeer objectief constateren dat u zichzelf wel die naam heeft eigengemaakt, maar dat de eigenlijke betekenis daarvan u volledig vreemd lijkt. Getuige daarvan uw erg zielige schoolmeestergedrag in het antwoord op de oprechte brief van Dhr. Aelberts, waarin laatstgenoemde een eerlijke poging ondernam positie in te nemen als natuurlijke reactie op een eerdere zwakzalverij van uwer hand. Hieruit mag blijken hoezeer u uzelf verafgoodt en u vanuit die optiek niet nalaten kan neer te kijken op al wat anders is, schrijft of kijkt dan uzelf. Uiteraard maak ik hieruit op dat u maar niet los kan komen van wat wij hier een ‘oervlaamse tsjevenmentaliteit’ noemen, waarbinnen al wat vreemd is gekerstend hoort te worden – onderworpen aan uw eigen dogmatische wilskarakter – en al wat jong is en linkshandig maar oprecht probeert te schrijven -uzelf doet dat met rechts – met de stok of een gamma aan regeltjes op de vingers wordt getikt en in uw geval de grond ingeboord.
Zo u wil. Mijnheren contrabas. Maar uw wil is geen wet, in het beste geval duiden uw commentaren op kraai slechts op een laatste stuiptrekking van uw eigen gecrexeberde oude imperium waarvan u het beste beseft dat het niet is opgewassen tegen de frisse geest van andere, jonge, mensen. U valt aan, trekt daarin ten strijde tegen een garde die u schatplichtig is, in plaats van ze te koesteren en in alle wijsheid richtingen te tonen. U valt hier dus diep xe9n door de mand.
Achter het klankbord van uw contrabas zit u dood te bloeden. Uw aanval op kraai – dit was niet de eerste – tekent immers de contouren van het kruis waarmee u zichzelf heeft belast. Wie zich contrabas noemt en bovendien literair actief placht te zijn, wordt geacht als persoonlijke a priori te weten welke rol zij vervult. Als zij haar stem laat horen, doet ze dit in een dienende rol – en zal ze daarvoor worden bedankt met een sporadische solo die excelleert in eenvoud, draagkracht en diepgang. Wanneer zij zichzelf in de spotlight plaatst, verzandt haar stem echter gauw in die van een dwingende faxe7ade. Zonder de ander blijft de contrabas enkel en alleen. Aldus richt zij – zoals het elke faxe7ade eigen is – ook enkel zichzelf ten gronde.
Heren contrabas, u bent in die mate transparant dat menigeen om uw alwetende verbeteren lachend dat puntje aanwijzen waarop uw faxe7ade steunt, klaar om de tik te geven. Want hoe ernstig dacht u nog te worden genomen wanneer u zelfs uw eigen naam niet begrijpen kan.
Er rest jullie slechts xe9xe9n optie het masker nog te redden. Verander uw naam in contra. Laat de bas achterwege. U heeft immers stellig bewezen niet bij machte te zijn enige draagkracht te verlenen aan zich op artistiek gebied ontplooiend jong talent. Uw plaats is daar waar men kinderen leert te schrijven en niet in de vrijstaat gevrijwaard voor oprecht zoekende geestesgenoten.
Hoogachtend,
bert
